Kościół Wniebowzięcia NMP

Zabytkowa świątynia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny wzniesiona została w 1683 roku. Kościół wyglądem nawiązuje do przybytku pw. świętego Mikołaja, który został zniszczony przez sztormy w drugiej połowie XVI wieku. Pierwsze prace nad nową świątynią zaczęły się już w 1590 r., choć pożar w 1682 r. zniweczył te starania. Część materiałów użytych do budowy pochodziło właśnie ze zburzonej przez fale świątyni.

Charakterystycznym elementem konstrukcji pozostaje drewniana dzwonnica, zwieńczona miedzianym hełmem. Budynek kilkukrotnie modernizowano - niestety w trakcie remontów ginęła bądź ulegała poważnemu uszkodzeniu większość pamiątek z dawnych czasów. Bodaj najstarszym elementem wyposażenia jest mierząca 80 cm wysokości figurka aniołka z drewna sosnowego. Jej wiek szacowany jest na ponad 200 lat, a mimo to wciąż wykorzystywana jest przy ceremoniach chrztu i zaślubin.

Dużo młodsza jest rzeźba przedstawiająca srebrnego dorsza - to dar miejscowych rybaków dla Jana Pawła II.

Godny uwagi jest także obraz “Matka Boska jako Orędowniczka” autorstwa Maxa Pechsteina z I połowy XX w. Malarz użył farb służących miejscowym rybakom do naprawy łodzi, maryjny wizerunek powstał na prześcieradle o wymiarach przekraczających 2×1 m. Przed kościołem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Łebie stoi obelisk poświęcony jej mieszkańcom, którzy zginęli w trakcie I Wojny Światowej.

Kościół przez ponad 250 lat służył protestantom, a w 1946 r. władze państwowe przekazały go pod opiekę zakonu oblatów. Mnisi niemal natychmiast założyli tutaj katolicką parafię.

Dodaj opinię

Ocena ogólna:        

Dla dwojga:        

Dla dzieci:        

Dla dorosłych:        

Dla seniorów:        

Zabytkowy przybytek chrześcijański, wybudowany w 1683 roku na miejsce kościoła św. Mikołaja. Zniszczona przez sztormy świątynia dostarczyła część budulca kościołowi Wniebowzięcia NMP. Wewnątrz warto zobaczyć sporych rozmiarów obraz “Matka Boska jako Orędowniczka” pędzla Maxa Pechsteina oraz drewnianą figurkę aniołka, wystruganą z sosny w I połowie XIX wieku.

Komentarze (0)

Dodaj komentarz